The Pursuit of anonymity

همگرایی تناقضات

فراموشی

من هیچ وقت معنی سلامتی رو نمیفهمم تا اینکه مریض شم. وقتی مریض میشم میفهمم سلامتی یعنی چی. بعد از اینکه مریضیم تموم شد چند روزی قدر سلامتیمو میدونم اما دوباره کم کم از فکر سلامتی میام بیرون و دوباره بهش بی توجه میشم. دلیلشم واضحه. فراموشی. انسان ذاتا فراموش کاره. خیلی سریع همه چیز از یادش میره. فراموشی هم خیلی خوبه و هم خیلی بد. خوبیش اینه خیلی چیزای بد رو از یادمون میبره. چیزایی مثل مرگ عزیزان و... و بدیش هم اینه که خیلی چیزایی که نباید از یادمون بره رو از یادمون میبره مثل همین سلامتی یا مثلاً اشتباهاتمون که هزاربار تکرارش میکنیم و بازم دست برنمیداریم. فراموشی چیز عجیبیه. شاید خیلی از ناامیدی ها و سختی های این روزامون بخاطر فراموشی باشه. فراموشی کارایی که کردیم و نباید میکردیم، فراموشی کارایی که نکردیم و باید میکردیم، فراموشی کارایی که باید میکردیم و نکردیم یا برعکسش. فراموشی نصیحت‌ها و هشدارهایی که بهمون میدادن و میگفتیم بیخیال. فراموشی دوستامون، دشمنامون و بدتر از اون خودمون. وقتی خودمونو فراموش کردیم یعنی اونو فراموش کردیم.فراموشش کردیم و فراموش شدیم. به همین راحتی.

۲
آقای برادر
۲۸ تیر ۰۹:۵۸
انسان موجود فراموش کاریست...ذاتش همینه...اگر فراموش نمی کردیم که امسال من رتبه 1 میشدم:))
خوب نوشتی:))

پاسخ :

خوب اینجوری اگه کسی فراموش نمیکرد ممکن بود همه یک بشن.
ممنون نظر لطفته.
مجهول الحال :)
۲۸ تیر ۰۰:۳۶
خودتون نوشتین؟
خیلی خوب بود.
یه حقیقت تلخ..
البته یه جاهایی به قول شما خوبه.مثلا فراموشی داغ عزیزان(البته کامل هیچ وقت فراموش نمیشه)

پاسخ :

بله.
ممنونم. نظر لطفتونه.
تلخه اما تلختر اینه که نپذیریمش.
بله. یه جاهایی خیلی خوبه مثل همون داغ عزیزان که بقول شما کامل فراموش نمیشه اما همون قسمتی که فراموش میشه خیلی موثره و شاید عاملیه که باعث میشه راحت تر زندگی کنیم. وگرننه شاید شدت غمش خیلی اذیتمون میکرد.
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان